Różne rodzaje afazji

Afazja to bardzo szeroka grupa zaburzeń językowych. Zaburzenia te powstają na skutek uszkodzeń, które zlokalizowane są w lewej półkuli mózgu. Zaburzenia afatyczne to problem, który najczęściej dotyka osoby, które przebyły wylew krwi do mózgu. Oprócz najbardziej podstawowych rodzajów afazji jaką jest oczywiście afazja sensoryczna i motoryczna wyróżnia się także inne rodzaje afazji. Ciekawa jest z całą pewnością afazja semantyczna. Pojawi się ona wtedy, kiedy uszkodzenie będzie obejmowało styk skroniowo – ciemieniowo – potyliczny. Osoba, która zostanie dotknięta afazją tego rodzaju nie będzie w stanie zrozumieć wypowiedzi, w której zawarte są takie części mowy jak zaimki, imiesłowy, przysłówki oraz przyimki. Do takiej osoby trzeba więc mówić w sposób niezwykle prosty. Ciekawa jest także afazja przewodzeniowa. Określa się ją również mianem afazji kondukcyjnej. W tym przypadku przerwana zostaje łączność między dwoma ośrodkami mowy w mózgu: okolicą Broci oraz okolicą Wernickiego. Osoba dotknięta afazją tego rodzaju nie będzie w stanie powtórzyć tego, co do niej powiedzieliśmy. Mimo na pozór bardzo poważnego uszkodzenia jest to jednak jedyny objaw, który towarzyszy afazji tego rodzaju. Bardzo poważna jest natomiast afazja globalna. Osoba nie jest w stanie ani nadawać zrozumiałych dla otoczenia komunikatów ani sama nie rozumie tych komunikatów, które nadaje do niej otoczenie.

O zaburzeniach językowych

Istnieje duża grupa zaburzeń językowych, która spowodowana jest uszkodzeniami, które mają miejsce w lewej półkuli mózgu. Chodzi oczywiście o zaburzenia afatyczne, które stanowią dość dużą i często pojawiającą się grupę zaburzeń zwłaszcza w przypadku tych pacjentów, którzy przeszli udar mózgu. Z całą pewnością trzeba chociaż w kilku słowach powiedzieć o najbardziej podstawowych rodzajach afazji, które zostały wyodrębnione jeszcze przez Łurię. Wyróżnił on afazję motoryczną, którą podzielił na aferentną oraz eferentną oraz afazję sensoryczną, którą podzielił na akustyczno – gnostyczną oraz akustyczno – mnestyczną. Jeżeli uszkodzenie obejmie dolną okolicę za środkową lewej półki to wtedy będziemy mieli do czynienia z afazją ruchową aferentną. Osoba dotknięta tym zaburzeniem nie ma prawidłowego czucia ułożenia narządów artykulacyjnych. W praktyce przejawia się to problemami w wymawianiu poszczególnych głosek. Ciekawe jest to, że w afazji tego rodzaju dochodzi również do rozpadu wzorca graficznego pisma. Jeżeli uszkodzona jest natomiast tylna część dolnego zakrętu czołowego pojawi się afazja ruchowa eferentna. W tym wypadku osoba ma zaburzenie melodii kinetycznej. W praktyce oznacza to zaburzenie płynności wypowiedzi. Osoba taka mówiąc może przestawiać w wyrazach poszczególne głoski. Wypowiedź staje się więc niezrozumiała.

O gniewie limbicznym

Kiedy dojdzie do uszkodzenia starej części ciała migdałowatego może pojawić się tak zwany gniew limbiczny. Uważa się, że jest to jedna z odmian zaburzenia osobowości typu borderline. Gniew limbiczny przebiega w trzech ściśle określonych fazach. Fazę pierwszą określa się mianem fazy narastającego napięcia. W tej fazie osoba zachowuje się bardzo prowokacyjnie. Charakterystyczne jest także znaczne pobudzenie ruchowe. Typowe jest tutaj wydawanie pomruków oraz szczerzenie zębów. Ten ostatni objaw określa się mianem zejścia filogenetycznego. Osobie, która znajdzie się w tej fazie nie można pomóc. Jedyne co możemy zrobić to zejść jej z oczu aby jej bardziej nie rozdrażniać. Kolejna faza to faza właściwa. To właśnie w tej fazie pojawiają się zachowania agresywne. Osoba dotknięta tym zaburzeniem może nie tylko zranić, ale nawet zabić innych. Trzeba jednak podkreślić, że jest to zachowanie zupełnie niekontrolowane. Osoba nie ma żadnej świadomości tego co robi. Faza ta nie trwa zazwyczaj dłużej jak dwadzieścia minut. Kiedy przemija osoba zapada w głęboki sen. ostatnia faza określana jest mianem fazy uświadomienia. Po przebudzeniu osoba zaczyna zdawać sobie sprawę z tego, co zrobiła. Zaczyna obiecywać nie tylko sobie, ale również innym, że to co zrobiła już się więcej nie powtórzy. Trzeba jednak pamiętać, że opisany cykl prędzej czy później powróci.

O uszkodzeniach prążkowia

Wśród istotnych struktur mózgowych znajduje się między innymi prążkowie. Jego uszkodzenie może prowadzić do szeregu objawów. Mówiąc jednak o uszkodzeniu prążkowia trzeba wskazać, że uszkodzenie to może obejmować dwie struktury: jądro ogoniaste oraz gałkę bladą. W przypadku jądra ogoniastego uszkodzenie może lokalizować się albo w części grzbietowej albo też w części brzusznej. Jeżeli doszło do uszkodzenia części grzbietowej to u osoby pojawią się objawy depresyjne takie jak skłonność do płaczu, obniżony nastrój oraz bardzo nasilona apatia. W przypadku uszkodzenia części brzusznej będziemy mieli do czynienia z objawami, które można raczej porównać do manii. Są to więc euforia, skłonność do głośnego śmiechu, rozbawienie. Możemy mieć również do czynienia z sytuacją, kiedy mieszają się ze sobą objawy, które pojawiają się w przypadku uszkodzenia części grzbietowej i części brzusznej. Możliwe jest także zwyrodnienie jądra ogoniastego, które określa się mianem neuroakantocytozy. W przypadku uszkodzenia gałki bladej osoba będzie doświadczała bardzo mocno nasilonych objawów depresyjnych. Do uszkodzenia wymienionych struktur może dochodzić na skutek bardzo różnych czynników. Może to być spowodowane między innymi guzami mózgu, które zlokalizowane są właśnie w tych rejonach lub też różnymi urazami mechanicznymi.

Zespół Capgrasa i zespół Fregoliego

Mówiąc o zespołach czołowych nie można zapomnieć także o dwóch bardzo interesujących zespołach, które nie są związane z żadną ściśle określoną lokalizacją. Chodzi o zespół Capgrasa i zespół Fregoliego. Zespoły te mogą pojawić się wtedy, kiedy uszkodzenie płatów czołowych ma charakter obustronny. Jednakże trzeba dodać, że nie w każdym wypadku uszkodzenia obustronnego płatów czołowych pojawi się któryś z wymienionych zespołów. W przypadku zespołu Capgrasa objawem wysuwającym się na pierwszy plan jest przekonanie chorego, że wszyscy jego najbliżsi zostali zastąpienie przez dublerów. Trzeba podkreślić, że zaburzenie to nie ma nic wspólnego z agnozją twarzy. Osoba chora rozpoznaje twarz żony, rodzeństwa czy dzieci, ale uważa, że to nie oni, ale identycznie wyglądający dublerzy. Zespół Fregoliego objawia się nieco inaczej. W tym przypadku chory jest przekonany, że osoby, które mija na ulicy to jego najbliżsi. Przypadkowo spotkaną na przykład w kolejce do sklepu kobietę może wziąć za swoją żonę czy córkę. Zaburzenie to również nie ma związku z agnozją twarzy. Trzeba także podkreślić bardzo wyraźnie, że osoby, które doświadczają tych zespołów nie kłamią. Opisywane przez nich doświadczenia są autentyczne. Z całą pewnością jednak prawidłowe rozpoznanie tych zespołów może niedoświadczonemu lekarzowi sprawiać trudność.

Zespoły czołowe ze względu na lokalizację

Zespoły czołowe to przypadłości neurologiczne, które wzbudzają wielkie zainteresowanie. Dzieje się tak dlatego, że osoby, które zostały dotknięte zespołem czołowym znacząco się zmieniają. Następuje bowiem daleko idąca zmiana osobowości. Mówiąc o zespołach czołowych trzeba jednak wyraźnie podkreślić, że nie jest to jedna jednostka chorobowa a wiele różnych przypadłości, które różnią się między sobą. Zespoły czołowe można podzielić z uwagi na lokalizację. W takim przypadku wyróżnia się zespół orbitalno – czołowy, zespół orbitalno – czołowy prawy, zespół przyśrodkowo – brzuszny czołowy oraz zespół grzbietowo – boczny czołowy. We wszystkich wymienionych zespołach czołowych chory wykazuje nieco odmienne zachowania. Zespół orbitalno – czołowy powstaje wtedy, kiedy uszkodzenie m charakter przypodstawno – czołowy. Do zmian w następnie tych uszkodzeń może doprowadzić uszkodzenie obejmujące jedynie trzy milimetry tkanki mózgowej. Osoba, która została dotknięta tym zespołem czołowym jest przede wszystkim bardzo agresywna. Typowy jest dla niej również kompletny brak empatii. Jednocześnie osoba ta ma doskonałą umiejętność uczenia się i odgrywania pewnych emocji. Wie więc jak manipulować otoczeniem. Trzeba podkreślić, że u tych osób ekspresja emocji wcale nie równia się z nich odczuwaniem. Trzeba o tym pamiętać.

Zespoły czołowe z uwagi na lateralizację

Mówiąc o problemach i chorobach neurologicznych z całą pewnością nie można zapomnieć o zespołach czołowych, które od wielu już lat wzbudzają wiele emocji. Wszystko przez to, że u osób, które zostały dotknięte zespołem czołowym dochodzi do drastycznych zmian osobowości. Zespoły czołowe to bardzo duża grupa zaburzeń, które można podzielić z uwagi na różne kryteria. Z pewnością trzeba wspomnieć o zespołach czołowych, które różnice się z uwagi na lateralizację. Możemy mieć do czynienia z zespołem lewego płata czołowego, z zespołem prawego płata czołowego oraz z zespołem obustronnym. Osoba, która dotknięta jest zespołem lewego płata czołowego ma skłonność do irytacji oraz labilności emocjonalnej. Oznacza to, że charakterystyczne dla takiej osoby są zmienne nastroje, które się między sobą przeplatają. Zespół prawego płata czołowego charakteryzuje się dużo bardziej niewygodnymi objawami. Osoba ta jest rozhamowana emocjonalnie. Charakteryzuje się także znaczna płaczliwość, która wcześniej nie miała miejsca. Tym, co jest charakterystyczne dla zespołu prawego płata czołowego jest skłonność do ekscesów seksualnych i nieakceptowanych zachowań seksualnych. Osoba ta może mieć również niezwykle rozbudowane marzenia seksualne. Prawy zespół czołowy to przypadłość, która nigdy się nie cofnie. W związku z tym wiąże się ze stygmatyzacją człowieka.

Różne rodzaje agnozji

Agnozja to jedno z zaburzeń neurologicznych, któremu z całą pewnością warto poświęcić kilka słów. Z pewnością zalicza się ją do jednych z ciekawszych zaburzeń. Agnozja to grupa zaburzeń neurologicznych, która jest dość spora. Z tego powodu też warto przybliżyć najbardziej podstawowe rodzaje agnozji wzrokowej. Mówiąc o agnozji wzrokowej z pewnością nie można zapomnieć o agnozji przedmiotów. Polega ona na tym, że chory, który został dotknięty tym zaburzeniem nie rozpoznaje przedmiotów codziennego użytku. Nie wie, że długopis to długopis, a but to but. Ten rodzaj agnozji może być badany w bardzo różny sposób. Kolejnym ciekawym rodzajem agnozji jest agnozja twarzy, która określana jest również mianem prozopagnozji. Ten rodzaj agnozji może przybierać formy o różnym stopniu zaawansowania. W najlżejszym przypadku chory nie rozpoznaje jedynie twarzy znanych osób. W przypadku najcięższym nie potrafi rozpoznać nawet własnej twarzy. Kolejny rodzaj agnozji to agnozja barw określana również mianem archomatopsji lub chromatognozji. Osoba, która cierpi na ten rodzaj agnozji nie będzie w stanie pomalować obrazków przedstawiających na przykład słońce czy trawę na właściwe kolory. Wyróżnia się także autotopagnozję. Zaburzenie to polega na braku świadomości topografii swojego ciała. Osoba nie potrafi wskazać gdzie ma palce, głowę a gdzie nogi.

Najbardziej popularna forma antykoncepcji

Antykoncepcja hormonalna jest jedną z najbardziej popularnych metod antykoncepcji. Stosowanie tabletek antykoncepcyjnych zwiększa zapotrzebowanie organizmu na wapń. Dlatego panie, które stosują antykoncepcję hormonalną od dłuższego czasu powinny regularnie kontrolować jego poziom w organizmie , a także stosować dietę, która jest bogata w produkty zawierające wapń. Kobiety, które od dłuższego czasu stosują tabletki antykoncepcyjne powinny także regularnie badać poziom stężenia wątrobowych enzymów oraz poziomu bilirubiny. Wszystkie kobiety, które stosują antykoncepcję hormonalną powinny nie tylko regularnie zgłaszać się na wizyty kontrolne u lekarza, ale także wykonywać podstawowe badania krwi. Warto także wiedzieć, że skuteczność tabletek antykoncepcyjnych obniżają niektóre antybiotyki, leki nasenne i uspokajające oraz leczniczy węgiel oraz tabletki moczopędne. Tabletek antykoncepcyjnych nie powinno popijać się sokiem z grejpfruta, która bardzo utrudnia wchłanianie leku przez organizm. Tabletek antykoncepcyjnych nie zaleca się także popijać herbatą lub kawą, najlepiej jest popijać je po prostu chłodną, przegotowaną wodą, do której można ewentualnie dodać niewielką ilość soku z cytryny. Tabletki antykoncepcyjne zdecydowanie nie są przeznaczone dla kobiet, które palą papierosy. Dla tych kobiet lepszym rozwiązaniem jest spirala.

Dieta oczyszczająca z toksyn

W okresie zimy nasz organizm zgromadził wiele toksyn. Przed nadejściem wiosny warto zastosować więc oczyszczającą organizm z toksyn dietę orkiszową. Korzenie diety orkiszowej tkwią w medycynie chińskiej. Jest to dieta bardzo radykalna, dlatego trzeba się do jej stosowania odpowiednio przygotować. Dietę orkiszową stosujemy przez 9 dni. Z tych 9 dni, w ciągu 3 dni jemy jedynie orkisz. 3 dni przed dietą orkiszową należy przejść na dietę, która składa się wyłącznie z pieczonych lub gotowanych warzyw zjadanych w dowolnej ilości oraz z kasz i brązowego ryżu. W ciągu tych pierwszych 3 dni możemy pić tylko przegotowaną wodę, kompoty lub zieloną herbatę. Kolejne 3 dni to posiłki złożone jedynie z dowolnych porcji ugotowanego orkiszu. W ciągu tych dni można pić jedynie przegotowaną wodę oraz wodę, która pozostała nam po ugotowaniu orkiszu. Przez kolejne 3 dni stosujemy taką samą dietę jak na początku naszej kuracji oczyszczającej. Dieta orkiszowa reguluje pracę układu pokarmowego, obniża objawy zespołu napięcia przedmiesiączkowego, działa regenerująca na wątrobę. Diety orkiszowej nie mogą stosować ani kobiety w ciąży, ani kobiety karmiące piersią. Nie mogą stosować jej także osoby uczulone na gluten. Mimo że dieta orkiszowa jest dietą radykalną, to dietę tę mogą bez obaw stosować wszystkie zdrowe osoby.